Σας έχει περάσει ποτέ από το μυαλό ότι μπορούμε να καταπολεμήσουμε το άγχος και το στρες μας διαβάζοντας παραμύθια;  Ειλικρινά, δεν αστειεύομαι.  Αγαπώ τα βιβλία, αλλά αν με ρωτήσετε ποιο είδος θα επέλεγα θα σας απαντούσα, χωρίς δεύτερη σκέψη, ένα εικονογραφημένο παραμύθι, κλασικό ή μοντέρνο.  Μια θαυμάσια δίοδος διαφυγής από την πεζή καθημερινότητα, απ’ ότι τετριμμένο και κουραστικό μας απασχολεί το οποίο και δεν έχει ίχνος φαντασίας.

Υπάρχουν κλασικά παραμύθια διαχρονικής ομορφιάς και φρεσκάδας που  μας γοητεύουν ακόμη, σε εξαιρετικές εκδόσεις με ζωγραφιές που κεντρίζουν την φαντασία μας .  Πείτε μου, πού είναι το λάθος να αφήνουμε για λίγο τον ορθολογισμό μας και να «ζητήσουμε» από το τζίνι να πραγματοποιήσει μια ευχή μας;  Έχετε διαβάσει τον «Αλαντίν»  σε εικονογράφηση Errol Le Cain από τις Εκδόσεις  Ρώσση;  Μια αριστουργηματική εικονογράφηση, λεπτοδουλεμένη,  σε συναρπαστική κλίμακα χρωμάτων, ένα θαυμάσιο δείγμα αραβικής τέχνης.  Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου αποδίδεται η ίδια η Ανατολή με τη μυστηριώδη, μαγευτική ζωή της.  Μια συνεπακόλουθη καλλιέργεια του καλλιτεχνικού αισθητηρίου μας.

Το παιδί έχει ανάγκη να διοχετεύσει πολλά αρνητικά συναισθήματα που βιώνει χωρίς να τα καταλαβαίνει

Η σημασία της παιδικής λογοτεχνίας είναι αποφασιστική για τη συγκρότηση της προσωπικότητας, την πνευματική και συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού και τη στάση που θα κρατήσει στο μέλλον για τη λογοτεχνία και τη ζωή γενικότερα.  Το παραμύθι δεν έπαψε ποτέ να υφίσταται μέσα από τους αιώνες και είναι τόσο απαραίτητο όσο μια μοντέρνα ιστορία ή ένα τραγούδι.  Πρέπει, όμως, να παραμένει στην κλασική του φόρμα με τις νεράιδες του, τις όμορφες βασιλοπούλες, τους καλούς ή κακούς νάνους, την φανταστική πλοκή, το αίσιο τέλος, τον θρίαμβο του καλού, του έντιμου στοιχείου πάνω στο κακό.  Το ίδιο, άλλωστε, συμβαίνει στην όπερα, στα έργα των αρχαίων Ελλήνων κλασικών.  Το παιδί έχει ανάγκη να διοχετεύσει πολλά αρνητικά συναισθήματα που βιώνει χωρίς να τα καταλαβαίνει όπως  θυμό, ζήλεια, εγωισμό και ταυτιζόμενο με κάποιον ήρωα του παραμυθιού φτάνει στην κάθαρση.  Και αυτή είναι η μεγαλύτερη αξία ενός παραμυθιού.

Ίσως αναρωτηθείτε μήπως τα παραμύθια δημιουργούν μια πλαστή εικόνα στα παιδιά που απέχει από την πραγματικότητα την οποία αναπόδραστα θα συναντήσουν.  Λέγεται, ότι όταν ρωτήθηκε ο Αϊνστάιν από μια μητέρα που ήθελε το παιδί της να γίνει επιστήμονας, τι προτείνει να διαβάζει, εκείνος απάντησε: Παραμύθια!

Τα παραμύθια διασκεδάζουν και ψυχαγωγούν τα παιδιά.  Και μαζί με εκείνα και εμάς …. και μεταξύ μας δεν ξέρω ποιος τα έχει μεγαλύτερη ανάγκη!

%d bloggers like this: