Αλήθεια, πόσο ακούμε τα παιδιά μας;  Άραγε, πόσο ακούμε τους γύρω μας, κοντινούς ή μακρινούς;  Ακόμη, για να το θέσω καλύτερα, πόσο «ακούμε» τον εαυτό μας, την καρδιά μας ή την ψυχή μας;

Στο βιβλίο μου αυτό με τον προαναφερθέντα τίτλο, τον Τζακ τον αγαπούσαν όλοι.  Οι γονείς του, οι παππούδες του, τα αδέρφια του.  Όμως τον άκουγαν πραγματικά; Ασφαλώς και τον φρόντιζαν, του έπλεκαν πουλόβερ, έπαιζαν μαζί του  Αλλά, τον άκουγαν;  Η απάντηση είναι όχι.  Δεν τον άκουγαν γιατί ήταν και οι ίδιοι απασχολημένοι με δεκάδες υποχρεώσεις.  Έτσι, λοιπόν, αναγκάστηκε να αναμετρηθεί με τον εαυτό του και ευτυχώς βγήκε νικητής.  Όμως, θα μπορούσαμε να πούμε πως αυτά γίνονται στα παραμύθια.

Αν μαθαίνουμε από παιδιά πως η αγάπη για τον εαυτό μας  οδηγεί στην ευτυχία και τη γαλήνη και συνακόλουθα στην αγάπη για τους άλλους, ίσως η ανατροφή των παιδιών μας να είναι ευκολότερη.

Δεν γεννιόμαστε γονείς αλλά γινόμαστε  καθώς φροντίζουμε και μεγαλώνουμε τις ψυχές αυτές που μας επέλεξαν και μας εμπιστεύτηκαν για γονείς τους.  Αναγνωρίζω πως  ελάχιστοι το πιστεύουμε.  Να δεχτούμε, δηλαδή, ότι είμαστε το μέσον για να ενσαρκωθούν οι ψυχές αυτές.  Όμως, όταν αποδέχθηκα αυτή την θεωρία ένιωσα τεράστια αγωνία και ευθύνη. Αντελήφθην πως για να μεγαλώσω ένα χαρούμενο, ισορροπημένο άνθρωπο, για να του δώσω όλη την αγάπη μου και τον σεβασμό μου έπρεπε πρώτα απ’ όλα να έχω αγαπήσει και εκτιμήσει τον εαυτό μου.  Να ακούσω την εσωτερική μου φωνή.  Κάτι που οι ενήλικες ξεχνάμε.  Ξεχνάμε πως ως μωρά και μικρά παιδιά ήμασταν ευαίσθητα και οξυδερκή.  Έφτανε να «πιάσουμε» το πληγωμένο βλέμμα της μητέρας μας για να αντιληφθούμε όλη την κατάσταση που την είχε οδηγήσει σ’ αυτό το βλέμμα κι ας μην μιλούσαμε ή καταλαβαίναμε τις συζητήσεις τους.  Έτσι, αν μαθαίνουμε από παιδιά πως η αγάπη για τον εαυτό μας  οδηγεί στην ευτυχία και τη γαλήνη και συνακόλουθα στην αγάπη για τους άλλους, ίσως η ανατροφή των παιδιών μας να είναι ευκολότερη.

Εν πάση περιπτώσει, όλα είναι τέχνη και τεχνική.  Το να ακούμε, να επικοινωνούμε σωστά με τα παιδιά μας είναι τέχνη.  Η τεχνική είναι η αγάπη. Η κριτική είναι μια τέχνη που διαφέρει από την επιδοκιμασία που είναι η τεχνική για να κρίνεις με σωστό τρόπο το παιδί σου ώστε να το βοηθήσεις να δει το λάθος του και να διαφοροποιήσει την συμπεριφορά του μόνο του σεβόμενο τον εαυτό του.  Η συζήτηση είναι τέχνη αλλά η καθοδήγηση και η ενθάρρυνση είναι τεχνικές. Μην ξεχνάμε πως πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με το λόγο που απευθύνουμε στα παιδιά μας.  Γιατί αυτό που ακούν σ’ αυτό θα βασιστούν και αυτό θα επαναλάβουν.

Εν κατακλείδι, αν αγαπάμε, σεβόμαστε και «ακούμε» τον εαυτό μας τα παιδιά μας θα εισπράξουν όλα αυτά τα ευεργετικά συναισθήματα με αποτέλεσμα να έχουν μόνο θετικές προσδοκίες από τον εαυτό τους.

 

%d bloggers like this: